Wohi Sab Se Meethi Zubaan

یہ آرزو نہیں کہ دعائیں ہزار دو پڑھ کےنبی کی نعت لحد میں اتاردو

اکھیاں دے نیر جدائ وچ دن رات وگاۓجاندےنیں خوش بختاں نوں محبوباں دے دیدار کراۓ جاندے نیں اک وار فرشتے روضے تے جوآوندے فیر نہ آوندے نیں سرکار دے امتی نے جہڑے مڑمڑ کے بلاۓ جاندےنیں کعبے دا دوارا کیہہ آکھاں روضے نظارا کیہہ آکھاں ایتھے درد سناۓ جاندےنیں اوتھےدرد ونڈاۓ نیں اک جھلک پی جد یوسف دی ہتھ کٹے عورتاں مصردیاں بن ڈٹھیاں اہدے نام اتوں کئ سیس کٹاۓجاندےنیں کئ جاگدیاں دی عمر گئ رکھ رکھ کے افیاں یار دیاں سفنے وِچ آکے کیّاں دے سُتّے لیکھ جگاۓجاندےنیں ایہہ عشق ظہوری کئ واری مرنے توں پہلاں ماردااے دکھ سہہ کے وی مجبوباں دے سو اٹھاۓجاندے نیں

نوری مکھڑا نالے زلفاں کالیاں صدقےواری جان ویکھن والیا

نگاہ رحمت اٹھی ہوئی ہے وہ سب کی بگڑی بنارہے ہیں کھلا ہوا ہے کریم کا در،بھرےخزانےلٹا رہے ہیں

یوں تو لاکھوں مہ جبیں ہیں آپ سا کوئی نہیں ایک محبوب خدا ہے دوسرا کوئی نہیں

تری جیالوں کےنیچےتیریرحمتوں کے ساۓ جسے دیکھنی ہو جنت وہ مدینہ دیکھ آۓ