Jab Masjid e Nabwi ke Minar

فلک کے نظارو، زمیں کی بہارو، سب خوشیاں مناؤ، حضور آگئے ہیں اٹھو غم کے مارو چلو بے سہارو خبر یہ سناؤ حضور آ گئے ہیں

نگاہ رحمت اٹھی ہوئی ہے وہ سب کی بگڑی بنارہے ہیں کھلا ہوا ہے کریم کا در،بھرےخزانےلٹا رہے ہیں

یہ آرزو نہیں کہ دعائیں ہزار دو پڑھ کےنبی کی نعت لحد میں اتاردو

اکھیاں دے نیر جدائ وچ دن رات وگاۓجاندےنیں خوش بختاں نوں محبوباں دے دیدار کراۓ جاندے نیں اک وار فرشتے روضے تے جوآوندے فیر نہ آوندے نیں سرکار دے امتی نے جہڑے مڑمڑ کے بلاۓ جاندےنیں کعبے دا دوارا کیہہ آکھاں روضے نظارا کیہہ آکھاں ایتھے درد سناۓ جاندےنیں اوتھےدرد ونڈاۓ نیں اک جھلک پی جد یوسف دی ہتھ کٹے عورتاں مصردیاں بن ڈٹھیاں اہدے نام اتوں کئ سیس کٹاۓجاندےنیں کئ جاگدیاں دی عمر گئ رکھ رکھ کے افیاں یار دیاں سفنے وِچ آکے کیّاں دے سُتّے لیکھ جگاۓجاندےنیں ایہہ عشق ظہوری کئ واری مرنے توں پہلاں ماردااے دکھ سہہ کے وی مجبوباں دے سو اٹھاۓجاندے نیں

شانِ حضور فکرِ بشر میں نہ آسکے کوئی بھی مصطفیٰ کی حقیقت نہ پاسکے

کدی اٹھدی سی کدی بہندی سی اوہ ڈگدی ڈھندی رہندی سی