Awal Hamd Sana e Ilahi

اول حمد ثناء الٰہی جو مالک ہر ہر دا اُس دا نام چتارن والا ہر میدان نہ ہردا

کام تمام مّیسرہوندےنام اوہداچِت دھریاں رحموں سُکےّ سادےکردا قہروں ساڑے ہَریاں

قدرت تھیں جس باغ بنائے جَگ سنسار تمامی رنگ برنگی بوٹے لائے کجھ خاصی کجھ عامی

اِکناں دے پَھل مِٹھے کیتے پت انہاندے کوڑے اِکناں دے پُھل کاری آؤن نفعے پَھلاندے تھوڑے

ایس عجائب باغے امذر آدم دا رُکھ لایا معرفت دا میوہ دے کے واہ پَھلدار بنایا

رحمت داجَد پانی لگاتاں ہویا ایہہ ہَریا ہَر ہَر ڈالی نے پَھل پایا سردھرتی جددھریا

واہ وا خالق سرجن ہارا مَلکاں جِن انساناں اربع عناصرتھیں جس کیتا گونا گون حیواناں

کُنہ اوہدی نوں کوئی نہ پوہتا عاقل بالغ داناں در جس دے سر سجدے سُٹے لوح ،قلم، اسماناں

حکم اوہدے بِن کَکھ نہ ہلدا واہ قدرت دا والی جِیا جون نگاہ اوہدی وچ ہَر پتّر ہَر ڈالی

آپ مکانوں خالی اُس تھیں کوئی مکان نہ خالی ہرویلے ہر چیز محمد رکھدا نِت سنبھالی

جُون ہزار اٹھاراں اُس نے دنیا وچ بنائی صورت ، سیرت تے خاصیت وکھو وکھری پائی

جُدا جُداہر جُونے جوگےجَگ تے کیتے کھانے اَنِھے لُوہلے ماڑے موٹے ہرنوں نِت پُچانے

جوجورِزق کسے دا کیتُس لکِھیا کدےنہ ٹالے لکھ کروڑ تکےّ برُیائیاں پھربھی اونویں پالے

آدم تھیں لے اس توڑی لکھ ہوئے مر مِٹی صورت جدا جدا سبھس دی علم اوہدے وچ مِٹی

وکھو دکھرے لیکھ سبھس دے لِکھ چھڈیوس اک واری جمّن مرن نہ گھُسن دیندا ساعت اوّھی ساری

اِکو فرش زمین دا سارا اِکو میہنہ تراوت بُوٹے رُکھ زمین پر جتنے سبھناں وچ تفاوت

سے ناڑیں اِک پَتر اندر جوڑکئی وچ جوڑے علم دہدے وچ ککھ نہ بُلا سَبھ معلَم بِن لوڑے

صنعت دا کجھ انت نہ لبھدا نظر کروجس جائی دھن اوہ قادر سر جنہارا جس سبھ چیز بنائی

جے ہک مچھردا پَر بَھیجے توڑےجوجگ لگے ہر گزراس نہ ہوندا مُڑکے جیونکر آہا آگئے

اتنا کم نہیں کرسکدے دانشمند سیانے حکمت پاک حکیم سچے دی کون کوئی سبھ جانے

آپے دانا آنے بِینا ہر کم کردا آپے وحدلا شریک الٰہی صفتاں نال سیہاپے

ربّ جبّار قہار سُنیدا، خوف بَلا اس بابوں ہے ستّارغفّار ہمیشہ، رحم امید جنابوں

بادشہاں تھیں بھیک منگاوے تخت بہاوے گھاہی کجھ پرواہ نہیں گھر اُس دے دائم بے پرواہی

صُمٌ بُکمٌ رہن فرشتے ،کِس طاقت دم مارے در اُس دے پر عاجز ہو کے، ڈھیندے بُزرگ سارے

ہرڈھٹھے نُوں ہتھی دیندا، بخشنہار خطائیاں دِتیوس سُخن زُباناں اندر ،سخُناں وِچ صفائیاں

ہر درتوں دُرکاررن ہوندا جو اُس در تھیں مُڑیا اوسے دا اُس شان ودھایا جو اس پاسے اُڑیا

بادشہاں دے شاہ اُس اگے مونہہ ملدے وِچ خاکاں اؤگنہار کہایا اوتھے ،سچیاں، صافاں، پاکاں

مغروراں نوں پکڑ نہ کردا وسے وقت شتابی معذوراں نوں چُکے ناہیں کر کے قہر خرابی

جے کر خفگی کرے اساں پرتک کے کماں بُریاں بخشش کر کے مہریں آویں پھیراوہدے در اُڑیاں

ماؤ پیؤ دی بے فرمانی ،جو بیٹا نِت کردا فرزندی دا پیار نہ رہندا ،کہن کویں ایہہ مردا

سجّن ,بھین بھرا نہ ہوون، راضی جِس بھرواں گھر آئے داکرن نہ آدر ،کپّن اوہدیاں باہواں

دوست یار کِسے دا ہِکدِن ،آدر بھاء نہ ہووے فیر اوہ مُکھ وِِکھاندا ناہیں، یاری تِھیں ہتھ دھووے

نفر غُلام کِسے دا ہووے ،خدمت اندر ڈِھّلا خاوند نوں کد چنگا لگدا ،جھڑکے کر کر گِلّا

میر وزیر مصاحب شاہ دے، ُحکموں باہر ہوون شاہ کھدیڑے غُصّہ کرکے ،ہور بھی نؤکر روون

واہ وا صاحب بخشنہارا ،تک تک ایڈ گُناہاں عِزتّ رِزق نہ کھسّے ساڈا، دیندا فیر پناہاں​

دوئے جہان اسماناں زمیاں، جو وافر بے اوڑے وِچ سمندر عِلم اوہدے دے ،ہِک قطرے تِھیں تھوڑے

کھانے پا بہایوس چوکی، ڈاہ زمیں دا پّلا سجّن دُشمن چنگے مندے ،دیندا نہ دھرکلّا

جے اوہ قِہر کماون لگدا، کؤن کوئی جو چُھٹدا رحمت اُس دِی جگ و سائے، ہر ہِک نِعمت لُٹدا

بندگی دِی پرواہ نہ اُس نُوں، گھاٹا نہیں گُناہوں زُہد عِبادت تاہیں ہوندے ،جاں گھلّے درگاہوں

سدا سلامت راج اوسے دا، اُس در سبھ سلامی آدم جِن ملائک ہر شے، جِیا جُون تمامی

مان کریندیاں مان تروڑے ،مسکینا ں دا ساتھی کوہ قافاں وِچ روزِی دیندا، سیِمُر غاں نُوں ہاتھی

لُطف کریندا کرم کُنندہ، ہر دے کام سنوارے سبھ خلقت دا راکھا اوہو ،بھیت پچھانے سارے

سبھ وِڈیائی اُس نُوں لائق، بے پرواہ ہمیشہ ہِکناں تاج سعادت دیندا، ہِکناں بد اندیشہ

عیب میرے پر پلّا دیندا ،ہُنر کریندا ظاہر جدوں کرم دا واڑا کر دا ،کوئی نہ رہندا باہر

ہر عاجز پر رِحمت کردا ،کرے قبُول دُعائیں بِن منگے لکھ دان دواۓ، محرم دل دا سائیں

ہر کوئی مُحتاج اُسے دا ،منگن ہارا در دا ہر گِز کِیتی اُس دِی اُتّے، اُنگل کوئی نہ دھردا

دائم نیکو کاری کردا ،نیکی اُس نُوں بھاوے بدیاں بھی پھر بخش گُزر دا، جاں رحمت پر آوے

سُورج تارے اُٹھ قطارے ،مشرق مغرب جاندے خاک زمیں دِی ثابت رکھدا، پانی تے تھر باندے

دھرتی پوند ڈُلاندی آہی ،ایدھر اودھر ہو کے حکمت نال لگا یوس مُحکم ،کوہ قافاں دے کوکے

قطرے ہِک منی دے تائیں، کیہہ کُجھ جو بن دیندا پانی اُتّے صُورت لِکھّے ،حکمت عجب کریندا

اُس صُورت وِچ سِیرت پاوے ،اہل بصِیرت تکدے انھّے لوک اسمتر بھائی ،قدر پچھان نہ سکدے

وٹّے دے وِچ لعل ٹکِاندا، جانن قِیمت پاندے ساوی شاخوں ویکھ نکالے ،گُل پھل رنگ زنگاندے

سِپاں اندر موتی کردا، رکھ کے قطرہ پانی شِکماں وچّوں باہر آنے، صُورت بی بی رانی

اگاّ پِچھاّ اُس نُوں معلم، نہ چھُپیا ہِک ذرّہ دانا بینا کشف قلُوبی ،حییّ قیّوم مقرّہ

کنّاں باجھوں سنُنے والا ،تکدا ہے بِن نیناں باجھ زُبان کلام کریندا ،نہ اُس بھائی بھیناں

غالب امر مبُارک اُس دے، نہ ہویاں نُوں کیتا ہویاں نُوں نابُود کریسی ،آپ ہمیشہ جیتا

خاک ہویاں نُوں دُوجی واری، مُڑ کے زِندہ کرسی وِچ میدان قیامت والے ،ہر کوئی لیکھا بھر سی

سبھ جہان کُوکیندا ایہو ،ہے تحقیق اِلٰہی لیکن کُنہ مُبارک اُس دی ،کِسے نہ لدھّی آہی

صفت اوہدی نُوں فہم نہ پُہتا ،ذاتے وہم نہ پاندے اُس ڈابے کئی بیڑے ڈوبے، تختہ ہویا نہ باندے

اُس میدان نہ چلّے گھوڑا ،شینھ حیرت دا گجےّ خاص پہلے لَا اُحصِی کہہ کے ،اُس دوڑوں سن رجےّ

ہر جائی نئیں چلدی بھائی، جیبھے دی چترائی کن ڈورے جِبّھ گُنگی ہوندی ،جاں کوئی جاگہ آئی

اُس مجلس دا محرم ہو کے، پھیر نہ مُڑدا کوئی جو ایہہ مست پیالہ پیندا ،ہوش کھڑاندا سوئی

اُس خونی دریاؤں ڈردے، عقل فکر دے سائیں کس دی بیڑی باہر آئی ،پہنچ اجیہیں جائیں

جیکر تینُوں طلب مُحمّد ،اُس رستے ٹُر اُڑیا مُڑ آون دی رِکھ نہ ہِکھی، ایتھوں کوئی نہ مُڑیا

نال ریاضت کریں صفائی ،سان فقر دی گھس تُوں مت خُوشبو عشق دی کرسی، طالب عہد اَلَستُوں

پَیر طلب دے کھڑسن اوتھے ،اُڈیں حُب دے بالوں اگّوں پکڑ یقین لنگھا سی ،پڑدے پاڑ خیالوں

ایہہ دریا مُہانے باجھوں ،لنگھن مُول نہ ہوندا رُڑھ مردا یا ڈُبدا جیہڑا، آپ ہکلاّ پوندا

جِنھّاں ملاح منایاناہیں ،بیڑے چڑھے نہ اُس دے راہوں پرت پئے وچ باراں، مُفت نکڑمے مُسدے

رستہ چھوڑ نبی دا ٹُریاں ،کوئی نہ منزل پُگدا جے لکھ محنت ایویں کریئے، کلّر کول نہ اُگدا

رستہ صاف نبی دے پِچھے ،ہور نہ جانو کوئی اوہو کرے شفاعت ساڈی ،تاہیں مِلسی ڈھوئی